🐸 Miasto Na Północ Od Torunia

Diecezja toruńska ( łac. Dioecesis Thoruniensis) – jedna z trzech diecezji obrządku łacińskiego metropolii gdańskiej w Polsce . Diecezja toruńska znajduje się w północnej Polsce i od północy graniczy z diecezjami pelplińska i elbląską, od wschodu z archidiecezją warmińską, od południa z diecezjami: płocką, włocławską i Na Północ Od Litwy Krzyżówka. Rozwiązaniem tej krzyżówki jest 6 długie litery i zaczyna się od litery o. Rozwiązaniem tej krzyżówki jest 5 długie litery i zaczyna się od litery t. Część lądu wysunięta w morze krzyżówka from szarada.net Miasto na północ od gorzowa wielkopolskiego. Europa etna jamno kompas rozewie timor ryki żnin tundra. Ryki […] Armia cesarska w sile 15 000 żołnierzy przybyła na miejsce w końcu września. Jan Kazimierz chciał użyć armii cesarskiej do zdobycia Torunia, jednak Austriacy nie spieszyli się, a po dotarciu pod miasto nie przystąpili do prac oblężniczych. W końcu z powodu deszczu i jesiennych chłodów zostali odesłani na leże zimowe w Jako datę zalożenia miasta Chełmży przyjmuje się rok 1251. Nie zachowal sie jednak przywilej lokacyjny spłonął w jednym z licznych pożarów miasta. miasto na północ od Gorzowa Wielkopolskiego: Noricum: prowincja rzymska na północ od Dunaju: Babuyan: wyspy leżące na północ od Luzonu: BARDO: miasto niedaleko (na północ od) Kłodzka: Bełdany: jezioro na północ od Rucianego-Nidy: Witbank: miasto w RPA, na północ od Johannesburga: LIPARI: wyspa we Włoszech, na północ od Sycylii. Radni Torunia na ostatniej sesji podnieśli opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Przypomnijmy, że jest ona podzielona na Śródmiejską Strefę Płatnego Parkowania (ŚSPP) oraz strefy A i B. Od 1 stycznia 2024 r. za pierwszą godzinę postoju zapłacimy odpowiednio: 7,3 zł (ŚSPP), 4 zł (A) i 1,8 zł (B). Kierując się do Malborka, możemy wybrać transport samochodowy – od strony Warszawy do miasta prowadzi droga krajowa nr 55 lub droga krajowa nr 22, która odchodzi od autostrady A1. Na stację kolejową w Malborku dojeżdżają pociągi z Trójmiasta, Warszawy, Torunia i Elbląga. W obrębie Malborka kursują autobusy komunikacji miejskiej Watch Na północ od Kalabrii cz.2 - 2009 - Miasto on Dailymotion. Wojna Północ Południe Finał 2009 Warszawa Fuel Girls MTM Moto Show Z Traseo przygotowaliśmy dla Ciebie kilka podpowiedzi na najbliższy weekend. Jeżeli dopiero zaczynasz przygodę z nordic walking, zacznij w weekend. W wolnym dniu będziesz mieć czas, by oswoić technikę. Oto nasze podpowiedzi, gdzie można się wybrać z Torunia na nordic walking. Tym razem wybraliśmy ścieżki w odległości do 38 km od 1fEG. 1 Od 1236 do ok. 1251 Obszar między ob. ulicami: Szeroka - Piekary - Mostowa - Rabiańska został otoczony potężnym wałem drewniano-ziemnym, który zdołał obronić Toruń przed najazdem księcia pomorskiego Świętopełka w 1242 r. Ukształtowanie terenu w tym miejscu sprzyjało osadnictwu i obronności: od wschodu i zachodu miejsce ograniczone było jarami (od wschodu płynął nim Postolec), od południa łagodnie obniżało się w kierunku Wisły. Najwcześniej zasiedlonym miejscem tego obszaru był tzw. werder (wyspa) - teren otoczony palisadą i fosą między obecnymi ul. Szeroką a Kopernika. Tutaj właśnie przenieśli się mieszkańcy ze Starego Torunia w momencie translokacji miasta w 1236 r. Wkrótce, w wyniku intensywnego napływu nowych osadników, teren zabudowy rozszerzył się obejmując do ok. 1251 cały wskazany obszar. Zajął on powierzchnię ok. 10 ha, a więc typową dla przeciętnego miasta średniowiecznego. Pośrodku tego obszaru został wytyczony plac mający służyć jako rynek - plac targowy (ob. ul. Żeglarska / św. Jana / Kopernika). We wschodniej jego części przed 1250 r. rozpoczęto budowę kościoła parafialnego - obecnej Katedry Świętojańskiej. W ten sposób powstało centrum miasta, tak charakterystyczne dla miast średniowiecznych: rynek z przylegającym doń kościołem parafialnym. Od północy do tego rynku sięgały ławy (jatki) mięsne, ciągnące się dalej na północ do ob. ul. Szerokiej. Natomiast od południowo-zachodniego narożnika rynku wybiega ul. Żeglarska, która jest znacznie szersza od innych ulic, co jest także ciekawe, bo jako ważna prowadziła do nabrzeża portowego oraz miała również znaczenie targowe; było to charakterystyczne dla miast portowych. Na zachód od placu rynkowego wybiegała kolejna ważna ulica - św. Anny (obecnie Kopernika), w dalszym odcinku (między ob. ul. Ducha św. a pl. Rapackiego) jako Starotoruńska; aż do XIX w. była to główna ulica prowadząca z miasta w kierunku zachodnim, a w tym etapie rozwoju miasta pełniła rolę nadrzędną, gdyż wiodła do Starego Torunia, gdzie znajdowała się siedziba komtura krzyżackiego do czasu budowy zamku w obecnym miejscu ok. poł. XIII w., a także - jeszcze do końca XIII w. - przeprawa przez Wisłę (czytaj więcej: Tajemnica św. Anny), będąca jednoczesnie "bramą do Prus": jedynym miejscem, przez które od zachodu i południa można było dotrzeć na do państwa krzyżackiego. W 1239 r. poza tym obszarem miasta (ale w obrębie jego patrymonium), na północny-zachód od niego, Krzyżacy osiedlili franciszkanów (>>>); był to pierwszy konwent franciszkański w państwie krzyżackim. Przybliżona lokalizacja I etapu rozwoju Torunia (Starego Miasta) do ok. 1251 r. Jedną z najważniejszych ulic miasta była ul. św. Anny, prowadząca od rynku i kościoła parafialnego w kierunku zachodnim. Zamieszkiwana była przez bogatych patrycjuszy. Jednak do dziś nie rozwiązaną tajemnicą jest jej nazwa >>> Jeszcze przed powiększeniem miasta po poł. XIII w., rozpoczęto budowę ceglanych murów obronnych. 2 Po 1251 r. W latach 50. XIII w. dynamiczny rozwój Torunia i intensywny napływ nowych osadników spowodował konieczność powiększenia obszaru miasta, do którego włączono teren na północ od niego o powierzchni ok. 9 ha (a więc niemal dwukrotnie tyle ile zajmowało dotąd). Układ ulic w tej nowej części nie jest tak regularny, jak w części starszej - południowej, co tłumaczy się dostosowaniem siatki ulic do istniejącej zabudowy przedmiejskiej. Po takim powiększeniu miasta przesunięto również jego centrum - rynek, który ulokowano w miejscu zachowanym do dziś. Pośrodku rynku w 1259 r. miasto wzniosło pierwsze zabudowania - dom kupiecki (sukiennice; domus mercatoria) - które później wejdą w skład Ratusza Staromiejskiego. Ważną kwestią jest również to, że w przeciwieństwie do innych miast dom kupiecki w Toruniu był od początku własnością miasta. Włączenie do miasta nowych terenów spowodowało też, że położony dotąd poza miastem klasztor franciszkański z kościołem Mariackim znalazł się nagle niemal w centrum, przy rynku, a miejski kościół parafialny (św. Janów) został nieco na uboczu. Jeszcze przed powiększeniem miasta rozpoczęto budowę ceglanych murów obronnych, najprawdopodobniej po 1246 r. od odcinka zachodniego, wzdłuż ob. ul. Pod Krzywą Wieżą; w tym też odcinku w 2. poł. XIII w. zbudowano najstarszą z toruńskich bram - Starotoruńską. Do 1262 r. otoczono murami całe miasto. Jednocześnie toruńskie mury obronne są najstarszymi na obecnych ziemiach polskich. Głównymi ulicami tego miasta były: - Rymary i Wielka (ob. Szeroka) - prowadzące do Nowego Miasta Torunia i dalej na Mazowsze, do Brześcia, Włodzimierza Wołyńskiego oraz rozgałęzienie do Sambii, - ul. Mostowa - prowadząca do przeprawy przez Wisłę, w 1500 r. zastąpionej mostem stałym, i dalej rozgałęzienia na Kujawy, do Krakowa, Lwowa, na Śląsk, do Łużyc, Westfalii, - ul. Chełmińska - prowadząca na Chełmińskie Przedmieście i dalej rozwidlająca się na drogi do Chełmna i do Chełmży, dalej do Gdańska, Malborka, Elbląga i Królewca, - do końca XIII w. (do czasu rozbudowy przeprawy przez Wisłę u wylotu ul. Mostowej) duże znaczenie miał ciąg ul. Starotoruńska - św. Anny - prowadzących w kierunku ww. Starego Torunia i na zachód. Jednocześnie Stare Miasto Toruń stanowiło niezwykle istotny węzeł dalekosiężnych szlaków, zbiegających się tu ze wszystkich kierunków, z którymi kupcy toruńscy utrzymywali kontakty handlowe w ramach wymiany hanzeatyckiej. Ławy mięsne (jatki) Dla rzeźników ławy mięsne, jako wyznaczone miejsce do handlu tym produktem żywnościowym, wyznaczone były pomiędzy ul. Wielką (ob. Szeroka na odcinku od Rynku Staromiejskiego do ul. Łaziennej) a ul. Przy Kościele św. Jana (ob. Kopernika na odcinku od Żeglarskiej do Łaziennej). Najprawdopodobniej w sąsiedztwie zlokalizowane były inne obiekty handlowe, np. ławy chlebowe. Znajdowały się one więc tuż przy pierwotnym rynku. Po powiększeniu obszaru Starego Miasta w 1251 r. centrum miasta – rynek – przeniesiono na obecne miejsce, a dawny rynek przy kościele Świętojańskim stracił na znaczeniu. Lokalizacja ław mięsnych nie zmieniła się wtedy, w przeciwieństwie do ław chlebowych, które zostały przeniesione w 1259 r. na rynek – do nowego Ratusza Staromiejskiego. Ławy chlebowe i inne urządzenia i obiekty handlowe były w Toruniu własnością miasta (stąd ich powiązane z budynkiem miejskim – ratuszem), natomiast ławy mięsne aż do 1309 r. były własnością zakonu krzyżackiego. Dopiero w tymże roku w zamian za miejską wieś Srebrniki stały się w posiadaniu miasta. Lokalizacja ich nie zmieniła się. Ilość kramów - ław była ściśle limitowana, co wiązało się z typowymi dla średniowiecznego systemu cechowego sztywnymi przepisami, hamującymi rozwój konkurencji. Mistrzowie cechowi zakupywali poszczególne ławy w dziedziczne użytkowanie i opłacali za nie roczny czynsz komturowi krzyżackiemu, a od 1309 r. Radzie Miasta. Z kolei posiadanie ławy było w cechu rzeźniczym warunkiem uzyskania mistrzostwa. Nie mogło być zatem więcej mistrzów, niż jatek. Od samego początku ławy mięsne przynosiły niemały dochód: pieniądz, zaopatrzenie w żywność i łój, służący do napełniania lampek. Pamiętać przy tym należy, że mięso stanowiło jeden z podstawowych artykułów spożywczych okresu średniowiecza. W najbliższej okolicy Torunia znajduje się wiele ciekawych obiektów historycznych, przede wszystkim zabytków gotyckich: wielkich kościołów miejskich (np. katedra w Chełmży, kościół Mariacki w Chełmnie), oraz ogromna liczba średniowiecznych kościołów wiejskich wysokiej klasy architektonicznej i dużego znaczenia historycznego. Zlokalizowane są one na Ziemi Chełmińskiej, tj. na północ i północny-wschód od Torunia. Ponadto na obszarze tym jest wiele zamków krzyżackich, np. słynny w Golubiu, Zamku Bierzgłowskim czy imponujące ruiny zamku w Radzyniu Chełmińskim. Pałace znajdują się np. w Nawrze, Turznie, Bajerzu, Piątkowie. Całkiem blisko z Torunia jest również do Ciechocinka, który jednak leży w odrębnej historycznie i geograficznie krainie - na Kujawach. Najbliższe okolice Torunia (powiat toruński ziemski) obejmują obecnie tereny położone na obu brzegach Wisły oraz w widłach Wisły i Drwęcy. Większa, prawobrzeżna część powiatu z wydzielonym miastem Toruniem (powiat grodzki) jest połacią historycznej Ziemi Chełmińskiej, część południowa - skrawkiem Kujaw, część wschodnia - Ziemi Dobrzyńskiej. Pod względem geograficznym obszar północny należy do Pojezierza Chełmińskiego, wschodni - do Pojezierza Dobrzyńskiego, a południowy - leży w dolinie Wisły, zwanej na tym odcinku Kotliną Toruńską. Tutaj na piaszczystych wydmach występują najstarsze ślady osadnictwa z epoki paleolitu. Zwężenie doliny rzeki pod Toruniem stworzyło dogodną przeprawę, z której korzystał stary szlak północ-południe, krzyżujący się z drogą wodną Wisły. We wczesnym średniowieczu okolice te były gęsto zaludnione, o czym świadczą grodziska w Bielczynach, Chełmży, Czarnowie, Jedwabnie, Przecznie, Rzęczkowie (dwa) i Toruniu. Po spustoszeniu przez Prusów, część Ziemi Chełmińskiej została nadana w 1222 r. przez Konrada Mazowieckiego misyjnemu biskupowi pruskiemu Chrystianowi, a w 1228 r. całe terytorium zostało darowane zakonowi krzyżackiemu. Toruń był pierwszym miastem założonym przez Krzyżaków (w 1231 r.) i najważniejszym ośrodkiem gospodarczym państwa Zakonu do 1454 r. W tym czasie obszar ten był podzielony na komturstwa w Toruniu, Bierzgłowie (skasowane w 1415 r.) oraz w Nieszawie na lewym brzegu Wisły, odzyskanym przez Polskę po pokoju w Mełnie w 1422 r. Chełmża od 1251 r. była stolicą diecezji chełmińskiej. Po powrocie do Polski na początku wojny 13-letniej w 1454 r. Toruń, dzięki uzyskanym przywilejom królewskim był faktycznie wolnym miastem (więcej o tym tutaj). Prawie całą część prawobrzeżną obecnego powiatu zajmowaly dobra ziemskie Torunia (patrymonium miejskie), do którego należało również Bierzgłowo wraz z całym terytorium. Był to obszar wyłączony z administracji województwa chełmińskiego i podlegający władzom Torunia. Wskutek II rozbioru Polski w 1793 r. cały omawiany obszar znalazł się pod zaborem pruskim i z wyjątkiem lat 1807-15, kiedy wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, pozostawał we władaniu niemieckiego Królestwa Prus do czasu odzyskania niepodległości w 1920 i najcenniejszą grupę zabytków architektury powiatu toruńskiego (z wyłączeniem Torunia) stanowią budowle gotyckie z 2. poł. XIII i XIV w. Czołowe wśród nich miejsce zajmują ceglane kościoły w Chełmży, zwłaszcza dawna katedra z cennym wyposażeniem oraz kościół św. Mikołaja, dawny parafialny, przebudowany znacznie w XIX w. Miasto Chełmża zachowało średniowieczne rozplanowanie, jednak bez starej (poza XIX-wieczną) zabudowy. Wśród licznych kościołów wiejskich przeważają budowle kamienne lub kamienno-ceglane (Bierzgłowo, Czarnowo, Dźwierzno, Gostkowo, Grębocin, Gronowo, Grzywna, Kiełbasin, Nawra, Papowo Toruńskie, Przeczno, Rogowo, Świerczynki). Poza budowlami gotyckimi sakralnymi przetrwały zamki: w Zamku Bierzgłowskim oraz ruiny zamku w Złotorii i nikłe reszty zamku w Małej Nieszawce (dawny zamek komturski w Nieszawie). Barok jest skromnie reprezentowany kościołem w Górsku i zespołem zabudowań dawnego folwarku toruńskiego w Przysieku. Godne uwagi są zabytki klasycystyczne: zespół palacowy i karczma w Nawrze, dwory w Obrowie i Łążynie (drewniany) oraz oficyna dworska w Pluskowęsach. Neogotycki dwór w Pluskowęsach z poł. XIX w. i pawilon w Turznie oraz neorenesansowy dwór tamże zamykają listę ważniejszych zabytków murowanych. Przykładami budownictwa drewnianego są kościółek w Młyńcu z ok. 1600 r., karczma z XVIII w. w Górsku i kilka wiatraków z XIX W. (Bierzgłowo, Biskupice, Głogowo). w przygotowaniuNeolityczne piramidy, rezerwaty archeologiczne, romańskie kolegiaty, zamki krzyżackie, monumentalny gotyk światowej rangi, renesans i manieryzm niderlandzki, klasycystyczne pałace i dworki polskie, XIX-wieczne twierdze obronne, znane uzdrowiska, jeziora i atrakcje przyrodnicze... Kujawsko-pomorskie jest bardzo różnorodne, bo składa się z wielu odrębnych historycznie i geograficznie regionów. Łączy je leżący w centrum Toruń, będący jednym z najliczniej odwiedzanych miast polskich. Toruń i cała reszta Kujawsko-pomorskie - to województwo tak bardzo ciekawe, jak bardzo jest złożone i zróżnicowane. Bo to nie tylko Pomorze i Kujawy, to także inne regiony, każdy o innej przeszłości, innych zabytkach, innych krajobrazach, innych atrakcjach i innych walorach. Najbardziej znanym miejscem jest tu oczywiście Toruń - dawne hanzeatyckie emporium handlowe ze swoimi monumentalnymi, cennymi zabytkami i całym Średniowiecznym Zespołem Miejskim wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, ze słynnymi piernikami czy nieodłączną postacią Mikołaja Kopernika (zobacz: Atrakcje Torunia). Ale wszak skarby kujawsko-pomorskiego nie ograniczają się tylko do Torunia. Żeby je odkryć trzeba wyruszyć np. Szlakiem Piastowskim łączącym miejsca romańskie, związane z początkami państwa polskiego, albo udać się do Ziemi Chełmińskiej gdzie tworzyło się potężne państwo krzyżackie, z czasów którego zostały wspaniałe gotyckie budowle... Musisz zobaczyć. Największe atrakcje woj. kujawsko-pomorskiego Toruń również z racji swego centralnego położenia stanowi centrum turystyczne województwa i jest dogodnym ośrodkiem pobytowym, skąd jest blisko w każdy atrakcyjny i ciekawy zakątek. Odwiedzając Toruń i kujawsko-pomorskie koniecznie wypada zwiedzić i poznać flagowe miejsca tego województwa (zobacz znaczenie gwiazdek tutaj): Biskupin Pałuki, 80 km na od Torunia Słynny rezerwat archeologiczny kultury łużyckiej sprzed ok. 2700 lat ze zrekonstruowanymi fragmentami osady. Chełmno Urokliwe średniowieczne miasto, pełne wyjątkowych gotyckich zabytków, stolica historycznej i krzyżackiej Ziemi Chełmińskiej. Miasto bliźniacze Toruniowi, założone jednocześnie, tym samym dokumentem. Ciechocinek Kujawy, 25 km na płd. od Torunia Najsłynniejsze polskie uzdrowisko nizinne z zabytkowymi i wyjątkowymi tężniami solankowymi i innymi atrakcjami turystycznymi. Strzelno Kujawy, 59 km na od Torunia Miasto słynne z niecodziennych i cennych zabytków romańskich, w tym 'kolumn strzelnieńskich'. Golub-Dobrzyń & Szafarnia Słynny zamek Anny Wazówny i stare miasto, a w Szafarni muzeum Fryderyka Chopina Radzyń Chełmiński i inne zamki krzyżackie Monumentalne ruiny zamku krzyżackiego są przykładem licznych zamków krzyżackich na Ziemi Chełmińskiej, pierwszym terytorium krzyżackim. Tymczasem zamek w Radzyniu to nie jedyna atrakcja tego miasteczka Kruszwica Kujawy, 52 km na do Torunia Miasto kujawskie z legendarną Mysią Wieżą i romańską kolegiatą, położone nad legendarnym Gopłem Grudziądz Zabytkowa i malownicza starówka na wysokiej skarpie nadwiślańskiej z charakterystycznym zespołem spichrzy. Wyjątkowość zabytków Grudziądza uznana jest wpisem na Listę Pomników Historii RP. Brodnica i Pojezierze Brodnickie Ciekawe średniowieczne miasto jest ośrodkiem Pojezierza Brodnickiego; dawniej ważny zamek krzyżacki Piramidy kujawskie Kujawy, 95 km na płd. od Torunia To niezywkłe grobowce z okresu neolitu, czyli sprzed 5000 lat (3700-3300 r. zlokalizowane w Wietrzychowicach i Sarnowie na Kujawach, gdzie utworzono Park Kulturowy Wietrzychowice Gotyckie kościoły Ziemi Chełmińskiej Gotycka sakralna architektura Ziemi Chełmińskiej odznacza się bardzo wysokim poziomem artystycznym i dużą liczebnością, co stanowi o jej unikatowości i wyjątkowości dziedzictwa Bydgoszcz Kujawy, 47 km na zach. od Torunia Wprawdzie nie posiada cennych starych zabytków na Starym Mieście, ale oferuje np. niecodzienną secesję i eklektyczną architekturę XIX-XX w., w tym nadrzeczną zabudowę zwaną Wenecją Bydgoską oraz Kanał Bydgoski wraz z zabytkowymi śluzami. Jedno z najstarszych miast z wyjątkowej klasy katedrą gotycką, będącą jedną z pierwszych budowli gotyckich na Pomorzu Kanon krajoznawczy woj. kujawsko-pomorskiego W kanonie klasyfikujemy i szeregujemy poszczególne miasta i atrakcje turystyczne wg ich rangi turystycznej wynikającej z obiektywnie stwierdzonych wartości artystyczno-historycznych walorów krajoznawczych, turystycznych, dóbr kultury i dziedzictwa historycznego, obiektów historii najnowszej i współczesnej działalności człowieka, poziomu usług rozrywkowych i handlowych. Kanon ten bierze pod uwagę dotychczasowe klasyfikacje i opracowania, jak np. Lista Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, Lista Pomników Historii RP, analizy Głównego Urzędu Statystycznego i innych. ► Zobacz klasyfikację atrakcyjności turystycznej miejsc woj. kujawsko-pomorskiego >>> Blisko i po drodze Siedzibą władz samorządowych województwa kujawsko-pomorskiego jest położony w jego centrum Toruń, który jednocześnie jest wizytówką i najbardziej znanym miejscem województwa. Takie centralne położenie Torunia, na styku różnych regionów historyczno-geograficznych (Kujaw na południu, Ziemi Chełmińskiej (Pomorza) na północy i Ziemi Dobrzyńskiej na wschodzie) czyni z miasta doskonały punkt wypadowy w zróżnicowane i bardzo ciekawe miejsca historyczne, związane z historią Polski oraz obszary o różnokulturowych i różnoepokowych cennych zabytkach. Poza tym znajduje się tu wiele możliwości wypoczynku: w licznych gospodarstwach agroturystycznych, ośrodkach wypoczynkowych nad akwenami wodnymi (jeziora, pojezierza, zalewy). Z Torunia jest wszędzie blisko. Nie potrzeba dużo czasu, aby dostać się stąd oraz zwiedzić i poznać praktycznie wszystkie podstawowe walory, które region ten oferuje. Najważniejsze fakty ♦ powierzchnia: 17971,34 km2 ♦ liczba mieszkańców: 2 mln ♦ liczba gmin: 144 ♦ liczba powiatów ziemskich: 19 ♦ liczba powiatów grodzkich: 4 (Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz, Włocławek) ♦ siedziba administracji samorządowej: Toruń (Urząd Marszałkowski, Zarząd Woj., Sejmik Woj.) ♦ siedziba administracji rządowej: Bydgoszcz (Urząd Wojewódzki) ♦ drogi: autostrada A1 (E75) Helsinki-Gdańsk-Toruń-Cieszyn-Ateny; nr 5 (E275) Gdańsk-Praga, nr 10 Warszawa-Toruń-Szczecin, nr 15 Poznań-Toruń-Olsztyn ♦ regiony historyczno-geograficzne: Ziemia Chełmińska, Kujawy, Ziemia Dobrzyńska, Pałuki, Krajna (część), Bory Tucholskie, Kociewie (część)Ekspresowo przez dzieje Ziemie i miasta wchodzące w skład dzisiejszego województwa kujawsko-pomorskiego nigdy w przeszłości nie tworzyły jednego organizmu, powiązanego wspólnymi więzami politycznymi, ekonomicznymi, kulturowymi czy geograficznymi. Są tu krainy, które w średniowieczu rządzone były przez pomorskich, mazowieckich, kujawskich książąt, ale i przez pogańskich Prusów, później zaś przez Krzyżaków i polskich królów. W Rzeczpospolitej przedrozbiorowej północna i środkowa część obszaru dzisiejszego województwa kujawsko-pomorskiego wchodziła w skład Prus Królewskich, ale obecnie dwa z trzech najważniejszych miast Prus Królewskich – Gdańsk i Elbląg – są poza granicami województwa, a tylko trzecie z nich - Toruń znajduje się w tym obszarze. W czasie rozbiorów ziemie te podzielone były przez Niemcy i Rosję, a w okresie międzywojennym wprawdzie wchodziły w skład Rzeczypospolitej, ale podzielone między województwa: pomorskie, poznańskie i warszawskie, a dopiero od 1938 r. stanowiły centralną i południową część powiększonego woj. pomorskiego z siedzibą w Toruniu (zobacz: Toruń międzywojenny). W latach 1975-1999 natomiast dzieliły się na województwa toruńskie, włocławskie i bydgoskie. To wszystko sprawia, że trudno jest utożsamić dzisiejsze województwo kujawsko-pomorskie z jakąś konkretną tradycją, historią czy regionem i dlatego województwo to jest sztucznym zlepkiem odrębnych regionów. O każdej porze roku Kujawsko-pomorskie to nie tylko Toruń, Ciechocinek, Chełmno, Biskupin czy Pojezierze Brodnickie. To województwo ma do zaoferowania o wiele więcej możliwości, posiada różnorodne walory do rozwijania różnych form turystyki w różnych porach roku. Zwiedzanie i poznawanie wspaniałych zabytków, burzliwej przeszłości wielu tutejszych miast czasem nawet jest bardziej efektowne i efektywne poza szczytem sezonu - zimą i jesienią, zwłaszcza w Toruniu, który wtedy odsłania pełniej swoje oblicze pozbawiony licznych letnich ogródków kawiarnianych, liści na drzewach czy tłumów turystów. Zimową porą także w kujawsko-pomorskiem można dodatkowo skorzystać np. z przygotowanych stoków narciarskich. Szczególnie urokliwa jest zimowa przygoda w kajaku dla chcących spróbowac spływu Brdą, Drwęcą. Jesień i wiosna to natomiast najlepszy czas na poznawanie uroków z perspektywy roweru czy siodła. Znajduje się tu wiele szlaków rowerowych i konnych oraz wiele innych możliwości dla uprawiania turystyki aktywnej. Szczególne walory przyrodniczo-geograficzne i krajobrazowe kujawsko-pomorskiego przesądziły, że znajduje się tu aż 9 parków krajobrazowych, liczne rezerwaty przyrody i obszary chronionego krajobrazu. Grzybiarze natomiast chwalą jesienne zbiory w Borach Tucholskich, w lasach brodnickich czy toruńsko-bydgoskich. Latem czysta woda jezior z Zalewem Koronowskim, Gopłem i Pojezierzem Brodnickim na czele przyciąga amatorów żeglarstwa, windsurfingu, kajaków czy wypoczynku na plaży i wśród natury. Turystów lubiących wodę przyciągają spływy jeziorami i rzekami: Brdą, Drwęcą, Wdą, meandrującymi malowniczo wśród lasów, łąk, czasem wąwozów. Poza sezonem letnim czekają międzynarodowe imprezy i wydarzenia kulturalne... Dla zdrowia Kujawsko-pomorskie ma również ofertę w kurortach dla wszystkich szukających regeneracji i zdrowia. Choćby wspomnieć tylko kujawski Ciechocinek - najsłynniejsze i największe polskie uzdrowisko nizinne, położone jedynie 25 km na południe od Torunia. Ciechocinek obfituje w złoża solanek ciepliczych, piękne parki, zabytkową architekturę uzdrowiskową, urządzenia sportowo-rekreacyjne, liczne pensjonaty i ekskluzywne hotele, a przede wszystkim posiada słynne i unikatowe tężnie solankowe. Spacer pomiędzy nimi to doskonała dawka zdrowego powietrza nasyconego jodem i mikroelementami. W XIX wieku powstało inne kujawskie uzdrowisko - Inowrocław, dysponujący także solankami, sanatoriami, a także tężniami, chociaż już współczesnymi. Z początku XX w. natomiast pochodzi uzdrowisko Wieniec Zdrój, położone w rozległym masywie lasów sosnowych i powietrzem nasyconym eterycznymi substancjami. Najmłodszą jest natomiast geotermia w pomorskim Grudziądzu z leczniczymi ciepłymi wodami solankowymi. Regiony i miasta. Różnorodność i odmienność kujawsko-pomorska Żadne inne województwo w Polsce nie jest stworzone tak sztucznie jak kujawsko-pomorskie, tzn. żadne inne nie łączy aż tak dużej liczby (7) odrębnych historycznie, kulturowo i geograficznie regionów. Regionów, które nigdy w przeszłości nie były powiązane ze sobą tak, jak są teraz. Prowadzi to do rozmycia tożsamości kulturowej i zubożenia kulturowego poszczególnych regionów tworzących to województwo. Kujawsko-Pomorskie jest więc bardzo krzywdzące i zgubne dla zachowania tożsamości i dziedzictwa poszczególnych regionów wchodzących w jego skład. Bo kreowana z inspiracji władz wojewódzkich "wspólnota", "poczucie jedności" i nowej "tożsamości" tego województwa wpływa siłą rzeczy jednocześnie na marginalizowanie, pomijanie odrębności historyczno-kulturowych, rozmywanie więzi poszczególnych regionów; wpływa na zapominanie o cechach wspólnotowych i unikatowych, które charakteryzują poszczególne regiony i stanowią o ich odrębności względem innych regionów tego samego województwa. Powoduje to np. traktowanie cech jednego regionu jako charakteryzujących całe województwo przy jednoczenym pomijaniu faktu, że np. Ziemia Chełmińska (z takimi miejscowościami jak np. Jabłonowo Pomorskie, Kowalewo Pomorskie) to nie Kujawy, itp. Budowaniu nowej "świadomości regionalnej" ma służyć też wydana w 2017 r. na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego 600-stronicowa publikacja pt. "Dzieje regionu kujawsko-pomorskiego", której już sam tyłuł sugeruje jakoby wspólnotę i jednorodność cech tego "regionu", jego długą historię (dzieje) przy jednoczesnym przemilczeniu zasadniczej odrębności regionów. Dziedzictwo kulturowe kujawsko-pomorskiego Turystyka kulturowa, i jej odmiana - turystyka miejska, jest najsilniejszą dziedziną turystyki w województwie kujawsko-pomorskim. Obszar obecnego województwa kujawsko-pomorskiego charakteryzował się w przeszłości dużą różnorodnością kulturową, ale też polityczną i administracyjną. W skład jego weszły bowiem terytoria, których dzieje na przestrzeni wieków były odmienne, lub które w pewnych okresach dziejowych były politycznie zależne od różnych organizmów państwowych. Konsekwencje tego są widoczne do dziś i przejawiają się choćby w złożoności nazwy województwa, zachowaniu zróżnicowanych regionalnych i lokalnych atrybutów tożsamości kulturowej, odrębnością zachowanych materialnych i niematerialnych dóbr kultury, czy różnorodnością krajobrazu kulturowego. Skomplikowane dzieje terenów tworzących dziś województwo kujawsko-pomorskie, miały zasadniczy wpływ na stopień zachowania charakterystycznych dla poszczególnych grup cech tożsamości lokalnej.

miasto na północ od torunia